(1) ในฟลูอิไดซ์เบดแบบธรรมดา การทำฟลูอิไดเซชันของวัสดุทำได้สำเร็จทั้งหมดโดยการไหลของอากาศ ในขณะที่ฟลูอิไดซ์เบดแบบสั่น การฟลูอิไดเซชันและการลำเลียงทำได้สำเร็จโดยการสั่นสะเทือนเป็นหลัก ภายใต้การกระทำร่วมกันของแรงกระตุ้นและอากาศร้อนด้วยความดันหนึ่ง วัสดุจะมีสถานะฟลูอิไดเซชันที่เหมาะสม เพื่อให้มั่นใจว่ามีการสัมผัสที่เพียงพอระหว่างวัสดุกับอากาศร้อน
(2) การเพิ่มการสั่นสะเทือนจะช่วยลด ความเร็วฟลูอิไดเซชันขั้นต่ำ ของวัสดุ ทำให้ฟลูอิไดเซชันเกิดขึ้นเร็วขึ้น โดยเฉพาะในอนุภาคใกล้กับด้านล่างของแผ่นกระจายก๊าซ ซึ่งช่วยกำจัดปรากฏการณ์ผนังและปรับปรุงคุณภาพฟลูอิไดเซชัน
(3) อากาศร้อนที่เข้าสู่เครื่องอบแห้งส่วนใหญ่จะใช้เพื่อถ่ายเทความร้อนและมวลในระหว่างกระบวนการทำให้แห้ง อุณหภูมิอากาศขาเข้าที่สูงขึ้นและความหนาของชั้นวัสดุที่เพิ่มขึ้นส่งผลให้ประสิทธิภาพเชิงความร้อนสูงขึ้น ประสิทธิภาพเชิงความร้อนของเครื่องทำแห้งฟลูอิไดซ์เบดแบบสั่นทั่วไปอยู่ระหว่าง 30% ถึง 60% ดังนั้น ปริมาตรอากาศจึงลดลงอย่างมาก เพียง 20% ถึง 30% ของปริมาณอากาศในเครื่องทำแห้งฟลูอิไดซ์เบดแบบธรรมดา โหลดบนระบบการนำผงละเอียดกลับมาใช้ใหม่จะลดลง และโดยทั่วไปการกักเก็บผงละเอียดจะลดลง ข้อมูลจำเพาะของแหล่งความร้อนที่รองรับ พัดลม เครื่องแยกพายุไซโคลน ฯลฯ ก็ลดลงตามไปด้วย ส่งผลให้ประหยัดพลังงานได้มาก
(4) ฟลูอิไดซ์เบดแบบสั่นสามารถทำให้วัสดุแห้งด้วยการกระจายขนาดอนุภาคที่กว้างและเวลาที่อยู่อาศัยค่อนข้างสม่ำเสมอ พวกเขายังสามารถทำให้วัสดุที่มีความหนืดหรือเทอร์โมพลาสติกแห้งได้ ช่วยลดข้อกำหนดสำหรับความสม่ำเสมอและความสม่ำเสมอของวัสดุ และได้ผลิตภัณฑ์แห้งที่สม่ำเสมอได้อย่างง่ายดาย
(5) โครงสร้างเตียงที่ได้รับการปรับปรุงจะเพิ่มค่าสัมประสิทธิ์การถ่ายเทความร้อนและพื้นที่ส่วนต่อประสานเฟส และยังเพิ่มความปั่นป่วนของชั้นขอบเขต ซึ่งจะช่วยเสริมสร้างกระบวนการอบแห้ง
